The Dirty Jos Soundsystem

Aangezien wij meer dan waarschijnlijk nooit verder dan Uitlaat of Open Venster gaan geraken, besloot ik zelf maar eens een “Wat schaft de pod?”-artikeltje over mezelf te schrijven. Vaak krijg ik toch de vraag wat ik zo allemaal beluister. De “2008 in CD’s”-rubriek biedt al een hele mooie kijk hierop, maar toch zijn er nog altijd heel wat dingen die ik niet koop, en toch graag beluister. Ik hoop deze albums wel ooit aan te schaffen, maar de omstandigheden zijn er niet altijd naar.

Meest geluisterd, in minuten, is Hercules and Love Affair. DFA presents Gay Disco feat. Anthony! Zoiets kan gewoon niet slecht zijn. De nummers zijn aanstekelijk, en geïnspireerd door de Griekse mythologie, meer heeft een mens niet nodig.

Tweede op de lijst van niet-gekochte albums staat Paul Woolford, die met zijn nieuw album het debuut van zijn alter ego Bobby Peru viert. We kennen hem van electro-wereldhit Erotic Discourse, dat zowat in ieders set voorkwam indertijd. Nu vond ik dat reeds een sterk plaatje, maar de nummers op album The Truth slaan gewoon alles. Een verse zomerse mix van trashy electro, techno en house. Mijn meest beluisterd elektronisch album van het jaar, tot nu toe.

Bauhaus verovert de derde stek. Hun nieuwe album Go Away White is er eentje dat me terugduwt naar de jaren ‘80, of zo voel ik me dan toch. Reden hiertoe zijn enkel de koude en metalige klanken, die ik met die tijdsperiode associeer. Prachtig album, een hedendaags meesterwerkje in zijn stijl.

De vierde stek is weer elektronisch getint, het draait hier om Midfield General, één van de beste maten van Fatboy Slim - check diens compilatie Big Beach Boutique II - en bekend als “the friendliest guy in the music biz”. Ongelooflijk gevarieerd en origineel elektronisch album, waarvoor hij de hulp kreeg van mensen als Soulwax, Justice en Robots in Disguise.

Mystery Jets kenden we reeds van hun hitsingle “You Can’t Fool Me Dennis”, en kregen voor hun nieuwste langspeler de hulp van de - voor mij althans - grootste dj ooit: Erol Alkan, er was ook een klein rolletje weggelegd voor Switch, die hen ook remixte. Prachtige Engelse indierock die, en dat gebeurt niet vaak op dat eiland in de Noordzee, nog eens echt verfrissend klinkt. Toppertje!

Voor de rest nog eervolle vermeldingen voor Ringo Starr, Blood Red Shoes, Crystal Castles, I Am Kloot en The Dodos.

We zitten reeds op het einde van de 19e week van het jaar, en nieuwjaar lijkt nog maar pas voorbij. Voor we hier in nostalgisch geleuter uitbarsten, zal ik een stukje neerpennen over het nieuwste album van The Kills, een groep die later herinnerd zal worden door de alternatieve coole jongens en meisjes die in de muziekgeschiedenis neuzelen en platen van de mama en de papa tegenkomen.

Zelf zagen we ze ooit op Werchter, drie jaar geleden, samen met The Dresden Dolls. Hun eerdere werk viel ook al ongelooflijk in de smaak, maar nooit kwam ik ertoe om het mij weldegelijk aan te schaffen. Toen ik een gelekte versie van hun nieuwste telg vast kreeg, wist ik zeker dat ik het album in mijn collectie moest toevoegen. Van het eerste nummer tot het laatste ongelooflijk, geweldig en subliem!

Tracklisting:

1. U.R.A. Fever
2. Cheap and Cheerful
3. Tape Song
4. Getting Down
5. Last Day of Magic
6. Hook and Line
7. Black Balloon
8. M.E.X.I.C.O.C.U.
9. Sour Cherry
10. Alphabet Pony
11. What New York Used To Be
12. Goodnight Bad Morning

Rolling Stone maakte een selectie van de 25 beste live albums ooit. Ze zetten deze niet in een volgorde, maar sommen ze gewoon op.

• The Who - Live at Leeds (1970)
• Kiss - Alive! (1975)
• Bruce Springsteen & the E Street Band - Live 1975-1985 (1986)
• The Ramones - It’s Alive (1979)
• Bob Dylan & The Band - Before the Flood (1974)
• Daft Punk - Alive 2007 (2007)
• The Grateful Dead - Europe ‘72 (1972)
• Wilco - Kicking Television: Live in Chicago (2005)
• Phish - A Live One (1995)
• U2 - Rattle and Hum (1988 )
• Radiohead - I Might Be Wrong: Live Recordings (2001)
• Led Zeppelin - How the West Was Won (2003)
• The Allman Brothers Band - Live at Fillmore East (1971)
• Cheap Tricks - Live at Budokan (1979)
• Neil Young - Live Rust (1979)
• Talking Heads - Stop Making Sense (1979)
• Jimi Hendrix - Jimi Plays Monterey (1986)
• Bob Dylan - The Bootleg Series, Volume 4: The Royal Albert Hall Concert (1988 )
• The Rolling Stones - Get Yer Ya-Ya’s Out! The Rolling Stones in Concert (1970)
• James Brown - Live at the Apollo (1968 )
• Johnny Cash - At Folsom Prison (1968 )
• The Band - The Last Waltz (1978 )
• Nirvana - Unplugged in New York (1994)
• Band of Gypsys - Band of Gypsys (1970)
• Jay-Z - Unplugged (2001)

Zitten nog wel een paar ideetjes tussen voor de 2008inCD’s-mannen, dunkt mij?

Hier werd ik toch even ongemakkelijk stil van. Een clip die waarschijnlijk nooit ofte nimmer op MTV zal verschijnen.

Om mee te doen aan de massale inhaalbeweging, even reeds de classics die ik de afgelopen weken kocht:

Er liggen ook nog heel wat recentere cd’s te wachten om hun plaatsje op te eisen, maar daarover binnenkort weer meer.

Ik - en waarschijnlijk 14k samen met mij - zegt:

“Payback’s a bitch“

Ons-kent-ons en van die spellekes, neen, daar zijn wij al langer geen fan meer van.

Toen dEUS hun vorige album uitbrachtten was is zowat de enige die zei dat het hun beste album tot op heden was. Feit was dat ik niet helemaal op de hoogte was van hun discography, en dat ik elk album slechts één, of hooguit twee, keer had geluisterd. En toch had dat album iets wat de anderen niet hadden. Een soort van rockyness, dat was de naam die ik er speciaal voor uitvond.

Nu ze Vantage Point op de wereld loslaten, moet ik mijn mening toch duchtig herzien. Dit album is nog een héél pak beter. En nu kan ik eindelijk het woord “rockyness” wegsmijten, en het correcter omschrijven als de Mauro-factor.

Ja, wat dEUS vroeger maakte was OOK goed, zonder twijfel. Maar Mauro blijkt toch wel een grote meerwaarde voor de groep op te leveren. En de grote vriendenkring van tOM bARMAN komt ook handig van pas. Zo horen we de zangeres van Mintzkov passeren, mooie stem, maar ik val er niet van achterover. Een nummer dat mij wel recht op mijn ruggengraat raakt is de nieuwe single Slow, met Karin Dreijer Anderson van The Knife. The Architect was ook al een prachtige single, en openingsnummer When She Comes Down doet mij elke ochtend met een glimlach uit mijn bed stappen.

Ze hebben alweer een prachtig album op hun CV bijgeschreven, en op het einde van het jaar waarschijnlijk weer enkele nummers meer in de tijdloze, of we het nu leuk vinden of niet!

Tracklisting:

1. When She Comes Down
2. Oh Your God
3. Eternal Woman
4. Favourite Game
5. Slow
6. The Architect
7. Is A Robot
8. Smokers Reflect
9. The Vanishing Of Maria Schneider
10. Popular Culture

Toch weer een tijdje geleden dat we hier nog eens een nieuw groepje op de wereld loslieten. Flobots is een groepje hip-hoppers uit Denver, Colorado. Het begon eerst als een zijprojectje voor de verschillende artiesten (2 emcee’s, een altviolist, een gitarist, een bassist, een trompetist en een drummer), maar groeide snel uit tot een echte groep. Het sterke aan de band is dat ze het podium makkelijk kunnen delen met verschillende soorten artiesten, het zij indie-hipster-kids, jazz groepjes, hip-hoppers of eender wat. Dit komt door hun positieve boodschappen en hun niet-zo-traditionele instrumenten.

Met alle plezier raad ik jullie dan ook aan om het clipje van hun nummer “Handlebars” op te zetten, en je mee te laten drijven met het geweldige nummer.

mp3 : Flobots - Handlebars

DeRedactie.be : “Meagan Fox is meest sexy vrouw, aldus FHM”

Awel ja, daar kan ik mij in vinden.