The Dirty Jos Soundsystem

• Interpol - Antics
• J Dilla - The Shining
• J Dilla - Donuts
• Portishead - Portishead
• The Strokes - Is This It?
• The Strokes - Room On Fire

Omdat CD’s kopen leuker is dan er leuke tekstjes over te schrijven, geef ik enkel een alfabetisch lijstje mee:

• The Last Shadow Puppets - The Age of the Understatement
• Moby - 18
• Portishead - Dummy
• Public Enemy - It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back
• The Raconteurs - Consolers of the Lonely
• Santogold - Santogold
• Tiga - DJ-Kicks
• The White Stripes - The White Stripes
• Kanye West - The College Dropout
• Kanye West - Late Registration
• Kanye West - Graduation

In welke week zijn we nu eigenlijk?

We zitten reeds op het einde van de 19e week van het jaar, en nieuwjaar lijkt nog maar pas voorbij. Voor we hier in nostalgisch geleuter uitbarsten, zal ik een stukje neerpennen over het nieuwste album van The Kills, een groep die later herinnerd zal worden door de alternatieve coole jongens en meisjes die in de muziekgeschiedenis neuzelen en platen van de mama en de papa tegenkomen.

Zelf zagen we ze ooit op Werchter, drie jaar geleden, samen met The Dresden Dolls. Hun eerdere werk viel ook al ongelooflijk in de smaak, maar nooit kwam ik ertoe om het mij weldegelijk aan te schaffen. Toen ik een gelekte versie van hun nieuwste telg vast kreeg, wist ik zeker dat ik het album in mijn collectie moest toevoegen. Van het eerste nummer tot het laatste ongelooflijk, geweldig en subliem!

Tracklisting:

1. U.R.A. Fever
2. Cheap and Cheerful
3. Tape Song
4. Getting Down
5. Last Day of Magic
6. Hook and Line
7. Black Balloon
8. M.E.X.I.C.O.C.U.
9. Sour Cherry
10. Alphabet Pony
11. What New York Used To Be
12. Goodnight Bad Morning

Om mee te doen aan de massale inhaalbeweging, even reeds de classics die ik de afgelopen weken kocht:

Er liggen ook nog heel wat recentere cd’s te wachten om hun plaatsje op te eisen, maar daarover binnenkort weer meer.

Toen dEUS hun vorige album uitbrachtten was is zowat de enige die zei dat het hun beste album tot op heden was. Feit was dat ik niet helemaal op de hoogte was van hun discography, en dat ik elk album slechts één, of hooguit twee, keer had geluisterd. En toch had dat album iets wat de anderen niet hadden. Een soort van rockyness, dat was de naam die ik er speciaal voor uitvond.

Nu ze Vantage Point op de wereld loslaten, moet ik mijn mening toch duchtig herzien. Dit album is nog een héél pak beter. En nu kan ik eindelijk het woord “rockyness” wegsmijten, en het correcter omschrijven als de Mauro-factor.

Ja, wat dEUS vroeger maakte was OOK goed, zonder twijfel. Maar Mauro blijkt toch wel een grote meerwaarde voor de groep op te leveren. En de grote vriendenkring van tOM bARMAN komt ook handig van pas. Zo horen we de zangeres van Mintzkov passeren, mooie stem, maar ik val er niet van achterover. Een nummer dat mij wel recht op mijn ruggengraat raakt is de nieuwe single Slow, met Karin Dreijer Anderson van The Knife. The Architect was ook al een prachtige single, en openingsnummer When She Comes Down doet mij elke ochtend met een glimlach uit mijn bed stappen.

Ze hebben alweer een prachtig album op hun CV bijgeschreven, en op het einde van het jaar waarschijnlijk weer enkele nummers meer in de tijdloze, of we het nu leuk vinden of niet!

Tracklisting:

1. When She Comes Down
2. Oh Your God
3. Eternal Woman
4. Favourite Game
5. Slow
6. The Architect
7. Is A Robot
8. Smokers Reflect
9. The Vanishing Of Maria Schneider
10. Popular Culture

Als veertiende album dit jaar kocht ik het (in de Bahamas opgenomen) debuutalbum van de negentiendjarige Britse Adele Laurie Blue Adkins. Veel introductie behoeft ze niet meer sinds ze door de BBC als beste nieuwe talent voor het nieuwe jaar werd voorspeld. Ze is één van de zovelen die de laatste jaren met de lichtjes geniale Mark Ronson mocht werken, en twee jaar geleden haalde ze haar diploma aan de BRIT School, een kunstacademie waar ook Amy Winehouse, Katie Melua, Leona Lewis en Kate Nash in de lessen zaten. Ze is officieel “beste vriendjes” met Jack Penate, en speelde - nog voor ze tot de top gebombardeerd werd - met Jamie T en Devendra Banhart.

Het strafste van al is dat het Londens dikkertje overal positieve commentaar krijgt omdat het “verfrissend is iemand te horen die zich niet vastpint aan het voorbeeld dat The Libertines eerder stelden” (quote van Michael Deacon van de Telegraph), terwijl ze overal eveneens vernoemd wordt als de nieuwe Amy Winehouse. Nu ja, wie je ook nastreeft in Engeland, ze zitten toch zowiezo aan de drugs.

Op de commentaren over haar molligheid reageert ze alvast leutig: “I’ve always been a size 14-16, and been fine with it, I would only lose weight if it affected my health or sex life, which it doesn’t.”.

Oh ja, haar ex-liefje was een biseksueel (u weet wel, van die beide walletjes enzo), en het nummer Daydreamer - ten huize Bloekie alvast één van de favoriete nummers van het jaar - gaat over het feit dat hij haar liet zitten voor een jongen.

Tracklisting:

1. Daydreamer
2. Best For Last
3. Chasing Pavements
4. Cold Shoulder
5. Crazy For You
6. Melt My Heart To Stone
7. First Love
8. Right As Rain
9. Make You Feel My Love
10. My Same
11. Tired
12. Hometown Glory

Na een heel aantal classics leek het mij even tijd om - voor de verandering - eens enkele hedendaagse toppertjes aan te schaffen. Als eerste in die reeks het debuutalbum van het New Yorkse Vampire Weekend, en is de zoveelste in rij van de zogenaamde blog bands. De naam van de band is de titel van een film die de leden maakten. Het verhaal van deze film gebruikten ze als lyrics voor hun nummer Walcott, genoemd naar de hoofdrol in die film.

Eind 2007 stond hun nummertje Cape Cod Kwassa Kwassa, verwijzend naar Kongolese muziek, op de 67e plaats in Rolling Stone’s eindejaarslijstje. En in maart werden ze door Spin uitgeroepen als “The Year’s Best New Band”, en werden zo de eerste band die op de cover verscheen nog voor ze een album op de markt hadden gebracht. En begin maart waren ze MTV’s Artist of the Week.

Het album werd uitgebracht op het notoire XL Recordings en verkocht in de VS ruim 27 000 stuks in de eerste week, en kwam daarmee in de charts binnen op de 17e plaats. Ook kreeg het overal goeie reviews, wat op Metacritic een gemiddelde van 82% geeft, en mag zich zo reeds bij de beste albums van het jaar rekenen. Het magazine Under The Radar verwoordde mijn bevindingen het kortst en het best:

This is likely to be the most fun release of the year.

Tracklisting:

1. Mansard Roof
2. Oxford Comma
3. A-Punk
4. Cape Cod Kwassa Kwassa
5. M79
6. Campus
7. Bryn
8. One (Blake’s Got A New Face)
9. I Stand Corrected
10. Walcott
11. The Kids Don’t Stand A Chance

Weinig goesting om over deze cd’s meer te schrijven dan dat ik ze klassiekertjes vind.

Ja, ik weet dat ik in deze rubriek een beetje achter loop. Na dit album liggen er al drie klaar om ook nog gepost te worden. Ik heb mij dus voorgenomen om deze rubriek niet meer te beloven als wekelijks, maar als een terugkerend feit. Als ik tegen het eind van het jaar aan mijn 50 cd’s kom, dan zal het wel goed zijn zeker?

Het album dat ik deze keer kocht was Scary Monsters van David Bowie. Ik wou al langer het werk van David Bowie een beetje beter leren kennen, maar ik kwam er nooit toe. Nadat de ongelooflijke BBC-reeks Life On Mars een vervolg kreeg met de titel Ashes To Ashes, dacht ik dat dit misschien de kans was om eens toe te happen. Life On Mars, als nummer, sprak mij net iets minder aan, mede door de herwerking van Jasper Steverlinck die in eenieders geheugen gegrift staat.

Het nummer Ashes To Ashes ken ik vooral van MTV-en-co in de programma’s “Essential Oldies”. Het intrigeerde mij vooral dat enkele elementen uit de serie terugkwamen in de clip, en blijkbaar ook op de hoes, en in het boekje.

Het album kwam uit in 1980, en katapulteerde zichzelf naar de eerste plaats van de UK-charts. Co-producer Tony Visconti beschreef dat Bowie voor dit album een minder experimentele aanpak hanteerde, maar eerder een commercie-gerichte sound in gedachten had.

Q Magazine plaatste deze plaat op de 30e plaats in de lijst “100 Greatest British Albums Ever”. Pitchfork vond het het 93e beste album van de 80s.

Tracklisting:

1. It’s No Game (No. 1)
2. Up the Hill Backwards
3. Scary Monsters (and Super Creeps)
4. Ashes to Ashes
5. Fashion
6. Teenage Wildlife
7. Scream Like a Baby
8. Kingdom Come
9. Because You’re Young
10. It’s No Game (No. 2)

Samen met mede-Jos Scorpix liep ik rond in de Bilbo in Leuven, alwaar ze veel classics hebben aan 8 euro. Eigenlijk had ik totaal geen idee wat ik ging kopen om deze reeks vol te blijven houden. Ik had wel al een idee voor een bepaald album, maar dacht dat ze dat zeker niet gingen hebben, blijkbaar hadden ze het wel. Maar over dat album ga ik het volgende keer pas hebben.

Toen we voorbij de hip-hop bakken liepen liet ik mij ontvallen dat het toch wel zeer spijtig is dat ze geen albums van J Dilla liggen hadden, en dat ik die nergens vond. Even later viel Scorpix’ oog op Endtroducing…., het eerste album van DJ Shadow, en raadde mij dat ten volle aan. Allemaal samples van oude onbekende nummers, horror-movie-soundtracks en gesproken stukjes uit diezelfde films, en dat alles magistraal van mekaar geknipt en aan mekaar geplakt, met behulp van één machine: de Akaï MPC60, een 12-bit sampler.

Het album is een geweldig hoogtepunt in de sample-cultuur. DJ Shadow gebruikt niet alleen de samples om easy peasy een nieuw nummer te maken, hij gebruikt ze als een eerbetoon aan de originele vergeten versies. Het album is ook wel wat donkerder getint, en heeft elke keer je het beluisterd wel een andere betekenis, een andere emotionele waarde.

Tracklisting:

1. Best Foot Forward
2. Building Steam With A Grain Of Salt
3. The Number Song
4. Changeling
5. Transmission 1
6. What Does You Soul Look Like (Part 4)
7. Untitled
8. Stem / Long Stem
9. Transmission 2
10. Mutual Slump
11. Organ Donor
12. Why Hip Hop Sucks In ‘96
13. Midnight In A Perfect World
14. Napalm Brain - Scatter Brain
15. What Does Your Soul Look Like (Part 1 - Blue Sky Revisit)
16. Transmission 3