• Interpol – Antics
    • J Dilla – The Shining
    • J Dilla – Donuts
    • Portishead – Portishead
    • The Strokes – Is This It?
    • The Strokes – Room On Fire
      Advertenties

      Omdat CD’s kopen leuker is dan er leuke tekstjes over te schrijven, geef ik enkel een alfabetisch lijstje mee:

      In welke week zijn we nu eigenlijk?

      We zitten reeds op het einde van de 19e week van het jaar, en nieuwjaar lijkt nog maar pas voorbij. Voor we hier in nostalgisch geleuter uitbarsten, zal ik een stukje neerpennen over het nieuwste album van The Kills, een groep die later herinnerd zal worden door de alternatieve coole jongens en meisjes die in de muziekgeschiedenis neuzelen en platen van de mama en de papa tegenkomen.

      Zelf zagen we ze ooit op Werchter, drie jaar geleden, samen met The Dresden Dolls. Hun eerdere werk viel ook al ongelooflijk in de smaak, maar nooit kwam ik ertoe om het mij weldegelijk aan te schaffen. Toen ik een gelekte versie van hun nieuwste telg vast kreeg, wist ik zeker dat ik het album in mijn collectie moest toevoegen. Van het eerste nummer tot het laatste ongelooflijk, geweldig en subliem!

      Tracklisting:

      1. U.R.A. Fever
      2. Cheap and Cheerful
      3. Tape Song
      4. Getting Down
      5. Last Day of Magic
      6. Hook and Line
      7. Black Balloon
      8. M.E.X.I.C.O.C.U.
      9. Sour Cherry
      10. Alphabet Pony
      11. What New York Used To Be
      12. Goodnight Bad Morning

      Om mee te doen aan de massale inhaalbeweging, even reeds de classics die ik de afgelopen weken kocht:

      Er liggen ook nog heel wat recentere cd’s te wachten om hun plaatsje op te eisen, maar daarover binnenkort weer meer.

      Toen dEUS hun vorige album uitbrachtten was is zowat de enige die zei dat het hun beste album tot op heden was. Feit was dat ik niet helemaal op de hoogte was van hun discography, en dat ik elk album slechts één, of hooguit twee, keer had geluisterd. En toch had dat album iets wat de anderen niet hadden. Een soort van rockyness, dat was de naam die ik er speciaal voor uitvond.

      Nu ze Vantage Point op de wereld loslaten, moet ik mijn mening toch duchtig herzien. Dit album is nog een héél pak beter. En nu kan ik eindelijk het woord “rockyness” wegsmijten, en het correcter omschrijven als de Mauro-factor.

      Ja, wat dEUS vroeger maakte was OOK goed, zonder twijfel. Maar Mauro blijkt toch wel een grote meerwaarde voor de groep op te leveren. En de grote vriendenkring van tOM bARMAN komt ook handig van pas. Zo horen we de zangeres van Mintzkov passeren, mooie stem, maar ik val er niet van achterover. Een nummer dat mij wel recht op mijn ruggengraat raakt is de nieuwe single Slow, met Karin Dreijer Anderson van The Knife. The Architect was ook al een prachtige single, en openingsnummer When She Comes Down doet mij elke ochtend met een glimlach uit mijn bed stappen.

      Ze hebben alweer een prachtig album op hun CV bijgeschreven, en op het einde van het jaar waarschijnlijk weer enkele nummers meer in de tijdloze, of we het nu leuk vinden of niet!

      Tracklisting:

      1. When She Comes Down
      2. Oh Your God
      3. Eternal Woman
      4. Favourite Game
      5. Slow
      6. The Architect
      7. Is A Robot
      8. Smokers Reflect
      9. The Vanishing Of Maria Schneider
      10. Popular Culture

      Als veertiende album dit jaar kocht ik het (in de Bahamas opgenomen) debuutalbum van de negentiendjarige Britse Adele Laurie Blue Adkins. Veel introductie behoeft ze niet meer sinds ze door de BBC als beste nieuwe talent voor het nieuwe jaar werd voorspeld. Ze is één van de zovelen die de laatste jaren met de lichtjes geniale Mark Ronson mocht werken, en twee jaar geleden haalde ze haar diploma aan de BRIT School, een kunstacademie waar ook Amy Winehouse, Katie Melua, Leona Lewis en Kate Nash in de lessen zaten. Ze is officieel “beste vriendjes” met Jack Penate, en speelde – nog voor ze tot de top gebombardeerd werd – met Jamie T en Devendra Banhart.

      Het strafste van al is dat het Londens dikkertje overal positieve commentaar krijgt omdat het “verfrissend is iemand te horen die zich niet vastpint aan het voorbeeld dat The Libertines eerder stelden” (quote van Michael Deacon van de Telegraph), terwijl ze overal eveneens vernoemd wordt als de nieuwe Amy Winehouse. Nu ja, wie je ook nastreeft in Engeland, ze zitten toch zowiezo aan de drugs.

      Op de commentaren over haar molligheid reageert ze alvast leutig: “I’ve always been a size 14-16, and been fine with it, I would only lose weight if it affected my health or sex life, which it doesn’t.”.

      Oh ja, haar ex-liefje was een biseksueel (u weet wel, van die beide walletjes enzo), en het nummer Daydreamer – ten huize Bloekie alvast één van de favoriete nummers van het jaar – gaat over het feit dat hij haar liet zitten voor een jongen.

      Tracklisting:

      1. Daydreamer
      2. Best For Last
      3. Chasing Pavements
      4. Cold Shoulder
      5. Crazy For You
      6. Melt My Heart To Stone
      7. First Love
      8. Right As Rain
      9. Make You Feel My Love
      10. My Same
      11. Tired
      12. Hometown Glory

      Na een heel aantal classics leek het mij even tijd om – voor de verandering – eens enkele hedendaagse toppertjes aan te schaffen. Als eerste in die reeks het debuutalbum van het New Yorkse Vampire Weekend, en is de zoveelste in rij van de zogenaamde blog bands. De naam van de band is de titel van een film die de leden maakten. Het verhaal van deze film gebruikten ze als lyrics voor hun nummer Walcott, genoemd naar de hoofdrol in die film.

      Eind 2007 stond hun nummertje Cape Cod Kwassa Kwassa, verwijzend naar Kongolese muziek, op de 67e plaats in Rolling Stone’s eindejaarslijstje. En in maart werden ze door Spin uitgeroepen als “The Year’s Best New Band”, en werden zo de eerste band die op de cover verscheen nog voor ze een album op de markt hadden gebracht. En begin maart waren ze MTV’s Artist of the Week.

      Het album werd uitgebracht op het notoire XL Recordings en verkocht in de VS ruim 27 000 stuks in de eerste week, en kwam daarmee in de charts binnen op de 17e plaats. Ook kreeg het overal goeie reviews, wat op Metacritic een gemiddelde van 82% geeft, en mag zich zo reeds bij de beste albums van het jaar rekenen. Het magazine Under The Radar verwoordde mijn bevindingen het kortst en het best:

      This is likely to be the most fun release of the year.

      Tracklisting:

      1. Mansard Roof
      2. Oxford Comma
      3. A-Punk
      4. Cape Cod Kwassa Kwassa
      5. M79
      6. Campus
      7. Bryn
      8. One (Blake’s Got A New Face)
      9. I Stand Corrected
      10. Walcott
      11. The Kids Don’t Stand A Chance